Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Μαρία Σωτηροπούλου: "Οι βούλγαροι ψήφισαν ΥΠΕΡ της δημιουργίας πυρηνικών εργοστασίων. Γιατί;"



 
[Διαβάστε το άρθρο και ΕΔΩ]

Οι βούλγαροι ψήφισαν ΥΠΕΡ της δημιουργίας πυρηνικών εργοστασίων. Γιατί;

        Η είδηση ήταν αποκαρδιωτική. Οι Βούλαροι ψήφισαν ΥΠΕΡ των πυρηνικών εργοστασίων, ενώ εξακολουθεί και λειτουργεί το απαρχαιωμένο επικίνδυνο Κοζλοντούι και ενώ είχε σταματήσει η κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου στο Μπέλενε λόγω του τεράστιου κόστους. Ας σημειωθεί ότι λόγω των μετεωρολογικών συνθηκών της περιοχής (βόρεια ρεύματα) η Ελλάδα απειλείται περισσότερο από κάποιο ατύχημα.
        Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θεωρείται συνέπεια της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης στη χώρα και θα πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα. Οι άνθρωποι οι οποίοι οδηγούνται στην εξαθλίωση και αντιμετωπίζουν ΑΜΕΣΑ το φάσμα του θανάτου από πείνα είναι φυσικό να αδιαφορούν για τις απώτερες επιτπώσεις της ραδιενέργειας στους ίδιους, τα παιδιά τους ή το περιβάλλον. Επιπρόσθετα το οικονομικό λόμπυ τάζει τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και την υπερκάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών με “φθηνή” εξαγώγιμη ενέργεια.
        Κάτω από αυτές τις συνθήκες κάθε λαός είναι δυνατόν να ψηφίσει όπως οι Βούλγαροι. Ας θυμηθούμε ότι το ίδιο είχε συμβεί και με τους Ιάπωνες, που αν και είχαν βιώσει τη φρίκη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι υπερασπιζόντουσαν την “ειρηνική” χρήση των πυρηνικών μέχρι που έπαθαν τη Φουκούσιμα. 
        Έτσι ενώ στην Ιαπωνία συνεχίζεται η διαρροή ραδιενέργειας με αποτέλεσμα να αλιεύονται ψάρια με ραδιενέργεια 2.500 φορές περισσότερο του επιτρεπόμενου ορίου και από την Αμερική μέχρι την Ανταρκτική εξακολουθούν να μετρούν στις ακτές την αύξηση της ραδιενέργειας, την ώρα που και η Τουρκία εμμένει στην κατασκευή νέων πυρηνικών εργοστασίων  στην Ελλάδα (σε αντίθεση με τον πανικό από το Τσερνόμπιλ) παρατηρείται εφησυχασμός.
Ο περισσότερος κόσμος δεν κατανοεί το γιατί η Φουκούσιμα θεωρείται σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα από το Τσερνόμπιλ και είναι νίκη του πυρηνικού λόμπυ η στο μυαλό των πολιτών υποβάθμιση του κινδύνου σε τοπικό πρόβλημα της Ιαπωνίας.
Γιαυτό είναι χρήσιμο να γίνει κατανοητή η διαφορά ανάμεσα στο Τσερνόμπιλ και τη Φουκούσιμα. Στο Τσερνόμπιλ η έκρηξη έγινε προς τα πάνω εκτοξεύοντας τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας στην ατμόσφαιρα, η οποία αν και έκανε το γύρο της γης μετά τον ενταφιασμό του αντιδραστήρα -ο οποίος εξακολουθεί να «βράζει»- και την επανακατασκευή της σαρκοφάγου- κατακάθισε κυρίως στην Ευρώπη, όπου μέχρι σήμερα μετράμε αυξημένα επίπεδα ραδιενεργών στοιχείων.
Αντίθετα στη Φουκούσιμα λόγω «ανθρώπινου λάθους» -όπως είπε στο πόρισμα η Ιαπωνική κυβέρνηση- τέσσερεις τουλάχιστον πυρηνικοί αντιδραστήρες «έλιωσαν» προς τα κάτω προκαλώντας τη μεγαλύτερη ραδιενεργό ρύπανση των ωκεανών και εξακολουθούν να βυθίζονται σαν καυτή μάζα στο υπέδαφος μολύνοντας υπόγεια ύδατα όπου τα συναντούν ενώ αποδείχθηκε ότι ΟΛΑ (και τα 54) τα πυρηνικά εργοστάσια παρουσίασαν προβλήματα ασφάλειας γιαυτό και παρά τα τεράστια ενεργειακά προβλήματα (το 30 % της ενέργειας προερχόταν από πυρηνικά εργοστάσια) σταδιακά όλα έκλεισαν.
Σήμερα 6.770,000 άνθρωποι παραμένουν σε υψηλά μολυσμένες περιοχές 870 τχμ πέραν της ζώνης εκκένωσης και εκτίθενται σε υψηλή ραδιενέργεια  μέχρι και 200 φορές πάνω του φυσιολογικού υπεδάφους κατά το πρώτο έτος της καταστροφής.
     Εν τούτοις η μεγαλύτερη απειλή είναι η συνεχιζόμενη εσωτερική έκθεση σε τροφή και νερό ή η εισπνοή ραδιενεργών ισοτόπων. Η μόλυνση ανιχνεύεται σε τερατώδεις ποσότητες σε κάθε είδος φρούτα και λαχανικά, στο κρέας, ψάρι, θαλασσινά, ρύζι, τσάι και νερό ακόμη και μέσα στο Τόκυο. Ας σημειωθεί ότι η κατανάλωση μόνο 500 γραμ μολυσμένων λαχανικών προκαλούν εσωτερική έκθεση  100 φορές μεγαλύτερη από την ετήσια επιτρεπόμενη δόση και 200 φορές μεγαλύτερη για τα παιδιά.
        Τα παιδιά απειλούνται περισσότερο επειδή έχουν μεγαλύτερη ραδιοευαισθησία και τα σώματά τους εκτίθενται περισσότερο σε μεγαλύτερη δόση. Η απόφαση να αυξηθούν τα επιτρεπόμενα όρια από το 1 στα 20 mSv/ έτος αυξάνει την έκθεση των παιδιών, ενώ δεν είχαν διανεμηθεί ταμπλέτες Ιωδίου αυξάνει τον κίνδυνο Καρκίνου Θυρεοειδούς λόγω της έκθεσης σε Ι-131.
Αν και στο Τσερνομπιλ κατηγορήθηκε η «σοβιετική» οπισθοδρομική τεχνολογία για την ελλιπή ασφάλεια, στη Φουκούσιμα η αμερικανική τεχνολογία και η ιαπωνική συνέπεια στην τήρηση κανόνων, αποδείχθηκαν εξ ίσου ανεπαρκείς, ενώ η στάση της Ιαπωνικής κυβέρνησης αποδείχθηκε το ίδιο ανεύθυνη και υποκριτική. Μετά το Τσέρνομπιλ είδαμε αξιωματούχους στην Ευρώπη να τρώνε on camera φρέσκιες φράουλες και μετά τη Φουκούσιμα στην Ιαπωνία σούσι για ν’ αποδείξουν την δήθεν ανυπαρξία ρύπανσης στα τρόφιμα,  ενώ και στις δυο φορές έγινε αύξηση των επιτρεπόμενων ορίων ραδιενέργειας -ακόμη και δεκαπλασιασμός! για τις αυλές των παιδικών σταθμών!!- για να περιοριστούν οι λαϊκές αντιδράσεις.
         Δεν υπάρχει ασφάλεια στα πυρηνικά. Από την εξόρυξη του Ουρανίου, τις πυρηνικές δοκιμές,  τις βόμβες, τα ατυχήματα, τα ραδιενεργά απόβλητα και τα όπλα Απεμπλουτισμένου Ουρανίου όλος ο επικίνδυνος κύκλος των πυρηνικών όπλων και εργοστασίων σε αμφίδρομη σχέση στραγγαλίζει την υγεία του πλανήτη μας.
    Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι ούτε πράσινη ούτε φθηνή ούτε ασφαλής. Καιρός πια να απαιτήσουμε ΤΩΡΑ τον τερματισμό αυτού του παραλογισμού. Αρκεί να αντισταθούμε όλοι στα οργανωμένα συμφέροντα, που προωθούν και εξακολουθούν να στηρίζουν την πυρηνική τεχνολογία. Παρά τις τραγικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα οι έλληνες πολίτες δεν πρέπει ποτέ να φθάσουν στο σημείο που έφθασαν οι Βούλγαροι γείτονές μας. Να επιλέξουν τα πυρηνικά σαν δήθεν διέξοδο από την οικονομική κρίση. Ο κίνδυνος δεν είναι μικρός. Η χώρα μας διαθέτει περιοχές όπως το Παγγαίο, πλούσιες σε  Ουράνιο. Τώρα που όλα ξεπουλιούνται ο κίνδυνος καραδοκεί. Ειδικά για τη γειτονιά μας απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση -μέσω των υπαρχόντων θεσμών της ΕΕ- να απαιτήσει το σταμάτημα κατασκευής κάθε πυρηνικού εργοστασίου ΤΩΡΑ .

                Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

26 Ιανουαρίου 2013 στη Κωνσταντινούπολη: Συνέδριο "ΟΧΙ στα πυρηνικά όπλα - Ελεύθερη ζώνη στη Μέση Ανατολή"

Από την Ελλάδα δεν γνωρίζουμε αν θα πάει κάποιος... ΟΧΙ ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον... Χρήματα δεν διαθέτουν οι ενδιαφερόμενοι για να συμμετάσχουν...
Οι Φίλοι της Φύσης/ Friends of Nature Greece θα το παρακολουθήσουν μέσω ενός συνεργάτη μας στην Κωνσταντινούπολη.
 ---------------

CONFERENCE PROGRAM

Building Nuclear Weapons Free Zone in the World and Middle East
26 January 2013, Istanbul


11.00 – 11.15 Welcome Speech

11.15 – 13.30 Openning Plenary
Humanitarian and Environmental Dimension of Nuclear Weapons


Arielle Denis (ICAN Europe, Middle East, Africa Coordinator)
Hilal Atıcı (Greenpeace)
Leila Moein (IPPNW Iran)
Ahmed Saada (IPPNW Egypt)

13.30 – 14.00 Coffee Break

14.00 – 16.15 Second Plenary
NATO Nuclear Policies and the Role of Middle East Neighbours


Susi Snyder (IKV Pax Christi)
Selin Bölme (Researcher-Writer)
Arif Ali Cangı (Activist - Greens and Left Future Co-Spokesperson)
Mete Çubukçu (Journalist)
Şenol Karakaş (Global Peace and Justice Coalition - DSİP Co-Spokesperson)

16.15  - 16.45 Coffee Break

16.45 – 19.00 Third Plenary
Building a Nuclear Free Zone in the Middle East: 
Is It Possible? What Is Our Role? 


Sharon Dolev (Israil Disarmament Movement)
Ahmed Saada (IPPNW Egypt)
Nasser Burdestani (ICAN Bahrein)
Arife Köse (ICAN Turkey)
Ümit Şahin (Global Peace and Justice Coalition)

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Πέθανε ο Θανάσης Αναπολιτάνος - Μεγάλη απώλεια για το αντιπυρηνικό κίνημα της χώρας και της Μεσογείου

 Έξω από το Μπέλενε ο Θανάσης με το μπλουζάκι του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου

Από το blog της Μαρίας Αρβανίτης Σωτηροπούλου διαβάζουμε:
"Με μεγάλη θλίψη πληροφορηθήκαμε το θάνατο του μεγάλου αγωνιστή και καλού φίλου Θανάση Αναπολιτάνου.
Ο Θανάσης Αναπολιτάνος ήταν ο εμπνευστής και η ψυχή  του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου στη Ρόδο και από το 1998 έκανε τη Ρόδο καρδιά του αντιπυρηνικού κινήματος όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και τη Μεσόγειο με τη μετεξέλιξή του στο ΜΝ3 το 2007. Χάρη στις αδιάλειπτες προσπάθειες του Θανάση διοργανώθηκαν στη Ρόδο κάθε χρόνο πετυχημένες εκδηλώσεις πολλών ημερών, σεμινάρια και επιστημονικές ημερίδες, επισκέψεις στην Τουρκία και τη Βουλγαρία, παρεμβάσεις στα ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις, που κατάφεραν να σταματήσουν τόσο το Ακούγιου, όσο και το Μπέλενε, αποδεικνύοντας ότι ποτέ μια προσπάθεια δεν πάει χαμένη." Περισσότερα ΕΔΩ.

Από το blog ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ του Γιάννη Σχίζα διαβάζουμε:
"Πρόσφερε  πολλά σε ένα κίνημα όπως το αντιπυρηνικό, που βρέθηκε για μια ολόκληρη φάση  να είναι «κινηματικώς ντεμοντέ», παραγκωνισμένο, δεύτερης και τρίτης προτεραιότητας για τους πολιτικά δραστήριους…Σε μια περίοδο που ακόμη και η Ακαδημία Αθηνών ξιφουλκούσε  υπέρ της «ειρηνικής εφαρμογής της πυρηνικής ενέργειας», όπου η γείτων Τουρκία μεθόδευε το πυρηνικό της μέλλον  και την εισδοχή της στο κλαμπ των χαϊ-τεκ χωρών με τις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ακούγιου, ο Θανάσης Αναπολιτάνος  ήταν σταθερά προσηλωμένος  στο αντιπυρηνικό  μετερίζι…" Περισσότερα ΕΔΩ.